12 stycznia 1919 r. Dowództwo Armii Czerwonej wydaje rozkaz wykonania „Operacji Wisła”

Leninowska Rosja szykowała się do przeniesienia rewolucji do Niemiec i na zachód Europy. Przeszkodą była Polska – kraj, który ledwie kilka tygodni wcześniej wrócił do życia po 123 latach zaborów.

Walki na ulicach Berlina w czasie zamieszek wywołanych przez komunistyczny Związek Spartakusa - styczeń 1919 r. /Hulton Archive /Getty Images/

Walki na ulicach Berlina w czasie zamieszek wywołanych przez komunistyczny Związek Spartakusa
– styczeń 1919 r. /Hulton Archive /Getty Images/

Polska dopiero organizowała swoje państwo. Władze z Naczelnikiem Państwa Józefem Piłsudskim kontrolowały w zasadzie terytorium dawnego Królestwa Polskiego i Małopolskę Zachodnią. O Lwów toczyły się boje z Ukraińcami, w Wielkopolsce polscy powstańcy walczyli o wyrwanie tych ziem z rąk niemieckich. Utworzona 16 grudnia 1918 r. w Warszawie Komunistyczna Partia Robotnicza Polski wzywała do rewolucji „ramię w ramię z socjalistyczną Rosją”. Partia komunistów już konsekwentnie do końca swoich dni walczyła o osłabienie państwa polskiego i przyłączenie kraju do imperium bolszewików.

Kajzerowska II Rzesza rozsypała się w początkach listopada 1918 r. Cesarz Wilhelm II abdykował, w Berlinie ustanowiono republikę. W stolicy, w Kolonii i Bawarii wybuchły rewolucje. Niemcy podpisały zawieszenie broni na froncie zachodnim – tu dla nich wojna była już przegrana.

Ale na Wschodzie kontrolowały olbrzymie tereny od Pskowa po Rostów nad Donem i Odessę. Ich plan polegający na zorganizowaniu i sfinansowaniu przyjazdu Lenina do Piotrogrodu w 1917 r. powiódł się – bolszewicy obalili Rząd Tymczasowy, który był aliantem mocarstw zachodnich i głosili hasła antywojenne. 3 marca 1918 r. w Brześciu Rosja Radziecka zawarła pokój z Niemcami i Austro-Węgrami, wycofując się z wojny, zrzekając się Finlandii, Litwy, Łotwy, Białorusi i Ukrainy. Niemcy zyskały ogromne zaplecze zaopatrzeniowo-surowcowe na wschodzie i mogły przerzucić siły na Zachód. Społeczeństwo niemieckie było już jednak wycieńczone czteroletnią wojną, a armie Francji, Wielkiej Brytanii i USA zyskały przytłaczającą przewagę.

Po kapitulacji na Zachodzie, niemieckie dowództwo na Wschodzie – Ober Ost – organizowało ewakuację swoich wojsk. Na opuszczone tereny wkraczała Armia Czerwona. Lenin wypowiedział już układ brzeski i parł na zachód. 10 grudnia 1918 r. bolszewickie wojska zajęły Mińsk. 5 stycznia 1919 r. wyparły z Wilna polską samoobronę, która pięć dni wcześniej oswobodziła miasto.

Lenin był w euforii. „Czerwony marsz” wydawał się nieuchronnie wzbierać. W tych warunkach 12 stycznia 1919 r. dowództwo Armii Czerwonej wydało rozkaz do „Operacji Wisła”. Jej celem był zmiażdżenie Polski i rozpętanie wojny rewolucyjnej w Niemczech.

Polska stanęła na przeszkodzie w realizacji tych planów. 14 lutego 1919 r. wojska polskie i bolszewickie starły się po raz pierwszy w okolicach miasta Mosty na Białorusi.Tak rozpoczęła się wojna z czerwoną Rosją, w której działania bojowe trwały do 18 października 1920 r.

Polska przeszkoda okazała się nie do pokonania. Bez wsparcia Armii Czerwonej upadły rewolucje w Berlinie, w Bawarii i na Węgrzech. Na 25 lat odsunięte zostało widmo rozszerzenia komunizmu z Rosji na inne kraje Europy.

Reklamy

Informacje o golszowka

Koordynator Działań socjalnych Stowarzyszenia Malta Służba Medyczna Oddział w Tarnowie
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s